NIO architecten, Profile of the Dutch architecture firm NIO architecten
NIO architecten, Profile of the Dutch architecture firm NIO architecten
In mijn jeugd maakte ik modelvliegtuigen, merendeels uit de Tweede Wereldoorlog (Messerschmitt Bf-109, Supermarine Spitfire, Fiat G.55 Centauro, Iljoesjin II-2, en vele vele andere). Stuk voor stuk waren ze heel precies gemaakt, zonder lijmresten, in de juiste kleuren geschilderd en voorzien van de juiste emblemen. Op nieuwjaarsdag bond ik er rotjes onder en blies ze op.
We live in a world that is becoming more and more transparent. Riddles are being solved, secrets uncovered, irregularities glossed over, twists rationalized: the other becomes the same. At the point of complete transparency, we end up in a state of complete obscenity as well. After all, when all veils are gone, we are left with nothing but trivial nudity. The temptation has disappeared.
WWIIORMHOLE
1 September 1939. De aanval ’s-ochtends om 04:45 van het Duitse slagschip SMS Schlegwich-Holstein op Westerplatte is een keerpunt in de tijd. Eén van de belangrijkste keerpunten van onze geschiedenis. Een vriendschappelijk bezoek wordt een vijandelijke bezetting. Wit wordt zwart. Woorden worden vervangen door kogels. Om dit keerpunt fysiek en ervaarbaar te maken kun je niet zomaar een ‘etalage’ ontwerpen gewijd aan de Tweede Wereldoorlog, je moet een tijdmachine maken die de bezoekers direct verplaatst naar het keerpunt en de periode die daarop volgt. Een gebouw ontwerpen als tijdmachine, als een ‘wormhole’ die het heden direct kan koppelen aan de ervaring van de Tweede Wereldoorlog, dat is de opgave.
The “Centro per l’arte contemporanea Luigi Pecci” was opened in 1988 and donated to the city of Prato by Enrico Pecci, in memory of his son who died at an early age. The museum is situated on the periphery of Prato, near the exit of the A11 highway, a strategic spot where, from the first floor, you can see the skyline of Florence, the city where tourism and ancient culture reign. On this spot however, two opposites dominate: (textile) industry and modern art. The art centre is one of the few museums in Italy that is devoted to modern art and furthermore, that possesses a superb collection which, for lack of exhibition space, is stored in various depots. To be able to display the invisible works of art it was decided to double the exhibition space and to solve two important problems with the new construction.
We want Holland to become acquainted with the Fire Emperor, a new holding of markets that has taken the shape of a building. The Fire Emperor will be the pivot of public life. No-one can escape from this voracious building that day and night devours anything that comes near: innocent tourists and experienced gluttons, pale potatoes and fresh coriander, tame pigeons and live squid, raunchy market stalls and exclusive restaurants, worn-out musicians and erotic services, the rotten smell of durians and the faded perfumes of waitresses. Everything is being digested, pushed along and shovelled out again, but not before it has been substantially reshaped under high pressure. Because it is the new non-stop market hall that houses in the Fire Emperor. Everybody has something to look for here, and everybody and everything is prepared to defy the heat of the kitchen in the Fire Emperor. This is where the city boils and where people travel along on the vapours of exotic dishes.
Share this:
